Target: Renegade for Amstrad CPC 6128/664/464

Παιχνίδι: Target: Renegade
Σύστημα: Amstrad CPC 6128 (τρέχει και σε 464)
Εκδότης: Imagine (Ocean Software), 1988
Είδος: Beat 'em up, ένας ή δύο παίκτες ταυτόχρονα

Η επιστροφή του Renegade

Αν μεγάλωσες με Amstrad στα τέλη της δεκαετίας του '80, το όνομα Renegade σού φέρνει σίγουρα στο μυαλό ξυλοδαρμούς σε αποβάθρες μετρό και μηχανόβιους που πέφτουν από τις μηχανές τους με μια καλοζυγισμένη κλωτσιά. Το Target: Renegade είναι η συνέχεια εκείνου του παιχνιδιού, όμως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μεταφορά κάποιου arcade. Η Ocean, μέσω της ετικέτας Imagine, έφτιαξε από το μηδέν μια ολοκαίνουργια περιπέτεια ειδικά για τους οικιακούς υπολογιστές. Και το αποτέλεσμα, τουλάχιστον στον CPC, είναι από τα καλύτερα beat 'em up που είδε ποτέ το μηχάνημα.

Η ιστορία είναι όσο απλή χρειάζεται: ο αδερφός του ήρωα, ο Matt, έχει δολοφονηθεί από έναν αρχιμαφιόζο που λέγεται Mr. Big. Ο Renegade δεν πάει στην αστυνομία. Βγαίνει στους δρόμους με τις γροθιές του και διασχίζει την πόλη, στρώμα στρώμα, μέχρι να φτάσει στο κρησφύγετο του αφεντικού.

Πέντε πίστες, πέντε γειτονιές

Το παιχνίδι χωρίζεται σε πέντε επίπεδα, και το καθένα έχει τον δικό του χαρακτήρα:

• Το πολυώροφο πάρκινγκ – μηχανόβιοι που ορμούν πάνω σου και τύποι με βαριοπούλες.
• Ο κακόφημος δρόμος τη νύχτα – σκοτεινά στενά και ύποπτοι θαμώνες.
• Το πάρκο – σκίνχεντ, σκυλιά και ένα τσεκούρι που περιμένει κάποιον να το σηκώσει.
• Το εμπορικό κέντρο – συμμορίες με ρόπαλα του μπέιζμπολ και τούβλα. Εδώ οι αντίπαλοι μαθαίνουν να σκύβουν για να αποφύγουν την ιπτάμενη κλωτσιά σου.
• Το μπαρ – στέκες του μπιλιάρδου, οι τελευταίοι μπράβοι και, φυσικά, ο ίδιος ο Mr. Big.

Η αλλαγή σκηνικού δεν είναι απλή διακόσμηση. Κάθε πίστα φέρνει νέους εχθρούς με διαφορετική συμπεριφορά, και αυτό κρατά το παιχνίδι φρέσκο από την αρχή ως το τέλος.

Gameplay: κλωτσιές, κεφαλιές και όπλα από το πάτωμα

Ο χειρισμός ακολουθεί τη συνταγή του πρώτου Renegade: δεν πατάς απλώς ένα κουμπί και ελπίζεις. Τα όπλα σου είναι η ιπτάμενη κλωτσιά και η κλωτσιά προς τα πίσω, και η τέχνη του παιχνιδιού είναι να διαλέγεις την κατάλληλη τη σωστή στιγμή. Όταν σε περικυκλώνουν δύο ή τρεις, το να ρίξεις τον έναν μπροστά σου και αμέσως να βρεις με μια πισινή κλωτσιά αυτόν που έρχεται από πίσω είναι μεγάλη ικανοποίηση.

Οι εχθροί δεν κάθονται να τις φάνε. Σε αρπάζουν, σου ρίχνουν κεφαλιές, και ο Mr. Big έχει μια αγκαλιά-αρκούδα που δεν θέλεις να τη γνωρίσεις από κοντά. Η μεγάλη προσθήκη όμως είναι τα όπλα. Όταν ένας αντίπαλος πέσει, ό,τι κρατούσε μένει στο έδαφος: βαριοπούλα, ρόπαλο, τσεκούρι, στέκα. Το σηκώνεις και αλλάζει εντελώς η ισορροπία της μάχης. Είναι από τις λεπτομέρειες που κάνουν το Target: Renegade να ξεχωρίζει από τόσα άλλα παιχνίδια του είδους στα 8-bit.

Δύο παίκτες στην ίδια οθόνη

Το μεγαλύτερο ατού της έκδοσης για τον CPC είναι το ταυτόχρονο παιχνίδι για δύο παίκτες. Αξίζει να το τονίσουμε, γιατί η έκδοση του Commodore 64 είναι μόνο για έναν. Με έναν φίλο στο δεύτερο joystick, το Target: Renegade γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό: συνεργασία, φωνές και, αναπόφευκτα, καμιά κατά λάθος κλωτσιά στον συμπαίκτη. Είναι από τα παιχνίδια που σε κάνουν να καταλάβεις γιατί το Amstrad έστηνε τόσα απογεύματα παρέας στα σαλόνια της εποχής.

Γραφικά και ήχος

Στα γραφικά το Target: Renegade αξιοποιεί σωστά την παλέτα του CPC. Τα sprites είναι μεγάλα και ευδιάκριτα, οι χαρακτήρες έχουν προσωπικότητα και τα σκηνικά είναι χρωματιστά χωρίς να γίνονται χαοτικά. Η κίνηση δεν είναι τόσο ομαλή όσο σε ένα arcade, ειδικά όταν η οθόνη γεμίζει. Για τα δεδομένα του μηχανήματος όμως το αποτέλεσμα στέκεται άνετα. Ο ήχος κάνει τη δουλειά του, με χτυπήματα που ακούγονται «γεμάτα» και σε κάνουν να νιώθεις κάθε κλωτσιά.

Δυσκολία

Το παιχνίδι δεν χαρίζεται. Ο χρόνος πιέζει, οι εχθροί έρχονται σε ομάδες και, χωρίς σωστό timing, η ενέργεια λιώνει γρήγορα. Δεν είναι όμως άδικο: κάθε ήττα σού μαθαίνει κάτι, και κάθε φορά φτάνεις λίγο πιο μακριά. Με δύο παίκτες η δυσκολία πέφτει αισθητά, κάτι που το κάνει ιδανικό για όσους θέλουν απλώς να το απολαύσουν.

Η ετυμηγορία

Το Target: Renegade είναι από τις σπάνιες συνέχειες που ξεπερνούν το πρωτότυπο. Κρατά ό,τι αγαπήσαμε στο Renegade, δηλαδή τη βάναυση αισθητική του δρόμου και το μάχιμο σύστημα που ανταμείβει τη σκέψη, και προσθέτει όπλα, ποικιλία και, πάνω απ' όλα, παιχνίδι για δύο. Στον 6128 φορτώνει από δισκέτα χωρίς την αναμονή της κασέτας, και αξίζει να το βγάλεις από το ράφι ακόμη και σήμερα, ιδανικά με έναν φίλο δίπλα σου.

Υπέρ: ταυτόχρονο παιχνίδι για δύο, όπλα που αλλάζουν τη μάχη, ποικιλία πιστών, μεγάλα και καθαρά sprites.
Κατά: η κίνηση κόβει όταν γεμίζει η οθόνη, και η δυσκολία για έναν παίκτη θα αποθαρρύνει κάποιους.

Βαθμολογία: 8,5/10